Óskar Alexander fékk fínar móttökur hjá Gunna í dag þegar hann kom heim. Kötturinn Friedman hélt sig hins vegar inní skáp.

Jæja, Óskar mætti í heiminn í nótt klukkan 2.09 New York tíma 3 Febrúar. Hann var 3270 grömm, aðeins þyngri en Gunni. Mömmu og strák heilsast vel, útgangan gekk vonum framar án nokkurra vandræða. Og hann virðist við hestaheilsu.
Förum heim af spítalanum á morgun, og þá set ég kannski inn fleiri myndir.

Engar fréttir enn sem komið er af vesturvígstöðvunum. Efitr að hafa rætt við þartilbæra aðila, sýnist mér nú helst mega gera ráð fyrir útgöngu nýja mannsins í næstu viku, en fyrst hafði okkur skilist að setja hefði allt af stað í gær.  Svo varð þó ekki. En allt virðist þetta ganga að óskum.

Ef guð og gæfan lofar verður næsta bloggfærsla með mynd af nýjasta afkvæminu, syni númer tvö. Upphaflegi tilgangur þessarar bloggsíðu er nú þrátt fyrir allt barnamyndir. 

Hann var upphaflega settur í byrjun febrúar en nú eru einhver teikn á lofti um að það gerist enn fyrr, jafnvel á næstu dögum.

Þannig að allt er á fullu hérna í undirbúningi bæði á heimilinu og í vinnunni. Helima er að reyna að klára allt sem hún getur í vinnunni áður en allt brestur á. Ég er sjálfur að reyna að djöflast til að klára ýmiss verkefni er tengjast kennsluskyldu minni í Princeton þetta misserið, og önnur tilfallandi verkefni sem tengjast rannsóknarvinnu.

En niðurtalningin er hafin hérna á heimilinu .....

Ég hef engan tíma í augnablikinu að fylgjast mikið með heima, en vona bara það besta og að fólk setjist niður, hvar í flokki sem þeir standa, og geri sitt besta til að leysa þann erfiða hnút sem íslenskt samfélag virðist kominn í.

PS. Nýjasta útgönguspá er í síðasta falli miðvikudagur í næstu viku, þ.e. 27 Janúar í síðasta falli.

Kennslan hjá mér er að hefjast aftur í Princeton á morgun, við taka líka ferðalög og fyrirlestrar, og annsi miklar annir af öðrum toga, þannig að ég hygg að ég taki mér dulítíð bloggfrí næstu vikur.

Kæri Lánasjóður Íslenskra Námsmanna.

Ég var að fá hérna innum lúguna bréf um innheimtu.

Á þessu heimili ríkir hins vegar mjög rík lýðræðishefð.

Eftir atkvæðagreiðslu míns sjálfs, konunnar minnar, og kattarins, lenti ég í minnihluta (sonur okkar og sá sem ófæddur en er á leiðinni eru ekki enn með atkvæðarétt, þótt þeir hafi að vísu báðir verið á undirskrifalista um kröfu um atkvæðagreiðslu sérlegra samtaka um þetta efni).

Hér með tilkynnist yður að því miður höfum við komist að þeirri sameiginlegu lýðræðislegu niðurstöðu að ekki sé tilefni til að borga (kötturinn Friedman gerði útslagið).

Lýðræðislegt skipulag okkar heimilis er nú þannig að fólkið (og Wall Street fatcats eins og Friedman) er æðsti mælikvarði á gildi allra laga sem ráða gjörðum okkar.

Lýðræðið er hornsteinn vestræns þjóðfélags og okkar heimilis.

Kæri Lánasjóður. Ég vona að þú viðurkennir þessa niðurstöðu okkar. Það er auðvitað ekki annað hægt.

Lifi lýðræðið!

Með bestu kveðju frá New York.

Fjölskyldan við Waterstreet 2, Manhattan, New York, United States of America.

Þessar fréttir er áhugaverðar

http://www.visir.is/article/20100106/VIDSKIPTI06/591664906
http://www.visir.is/article/20100111/VIDSKIPTI06/4547595

Skuldabréf Landsbankans hafa hækkað í verði um 50 prósent við yfirlýsingu Ólafs Ragnars.

Er þetta ekki vegna þess, að ef engir verða icesave samningar, eru meiri líkur á að neyðarlögum verði hnekkt? Mér skilst að í samningnum fallast Hollenska og Breska ríkið á að reyna ekki að fá þeim hnekkt? Ef neyðarlögunum er hnekkt þá verða innlán í bönknum ekki lengur forgangskrafa, en ríkið tryggði öll íslensk innlán og fékk því forgang í þrotabúin að miklu marki. Umturnun neyðarlaganna gæti verið gífurlega kostnaðarsöm fyrir ríkið og skattgreiðendur. Hversu háar fjárhæðir er hér um að ræða? Umræða um þennan þátt icesave laganna og hugsanlega höfnun þeirra væri fróðleg, og óskandi væri að meira lögfróðir menn en ég fjölluðu um þennan þátt málsins, því hann hlýtur óneitanlega að skipta máli þegar við tökum loks afstöðu til þessa skelfilega máls í þjóðaratkvæði.

Þeir sem hafa hagsmuni af því fella icesave og neyðarlögin, eru væntanlega þeir sem eiga óvarðar kröfur í Landsbankann í bankabréfum?

Væri gaman ef mér fróðari menn gætu upplýst mig í athugasemdum.
.

Mér sýnast sumir erlendir fjölmiðlar stilla umræðunum á Íslandis sem að þetta sé uppvöskunarliðinu vs þeim sem komu öllu í kaldakol en neita nú að borga. Ekki vil ég dæma um hvort það sé sanngjörn lýsing.

http://www.guardian.co.uk/business/2010/jan/06/iceland-olafur-grimsson-denies-responsibility

Það er margt á reyki í huga mér varðandi fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðsluu.

Ef ég er að skilja þetta rétt: Ef þjóðin fellir samninginn, þar er icesave II, þá tekur hinn gamli samningur við sem við samþykktum síðasta ár á Alþingi gildi, það er icesave I.

Hvað þýðir þetta? Þetta þýðir að það allra allra besta sem við getum vænst með því að hafna icesave II er samningur icesave I. Vandinn er að Bretar og Hollendingar samþykktu hann aldrei, og þess vegna er líklegt að við gætum fengið einhvern miklu verri, ekki síst vegna þess að þeir verða hundfúlir yfir því sem þeir telja svik við sig. Þannig niðurstaðan gæti jafnvel orðið verri in icesave II.
 
Ákvörðunin snýst þá um það, hversu miklu betri samningur I er miðað við samning II. Og hveru nálægt við komust aftur nálægt samningi númer I ef við höfnum númer II.

Þetta setur ýmisslegt í skýrar ljós og varpar ljósi á þann fáránlega spuna sem hefur átt sér stað á undanförnum vikum, ekki síst undir púkablístrunni ofan úr Hádegismóum.

Eitt lítið dæmi: Menn eru alltaf að tala um 5.5 prósent vexti. Að þeir marki heimsendi. Þetta er algerlega villandi, og kemur málinu vart við. Bæði icesave I og icesave II hljóða upp á 5.5 prósent langtíma vext. Vextir geta því ekki ráðið atkvæði neins um þetta mál því báðir samningarnir hljóða uppá nákvæmlega það sama.

Annað lítið dæmi: Menn eru alltaf að tala um að 'við borgum ekki skuldir einkafyrirtækja', jafnvel þótt auglýst hafi verið innistæðutryggin af Íslenskum stjórnvöldum sem mærðu bankana upp í hástert og sögðust ætla að standa á bak við það bæði fyrir og eftir hrun. En bæði icesave I og II samningurin gera báðir ráð fyrir að við gerum nú einmitt þetta, borgum lágmarksskuldbindingar. Þjóðaratkvæðagreiðslu skiptir því engu máli hvað þetta varðar. Þannig að ekki verður kosið um þetta heldur. Raunar má líka benda á að við erum nú þegar búin að borga skuldir óreyðumanna að fullu á Íslandi. Við borguðum upp í topp fyrir Íslendinga. Öll innlán voru tryggð, sama hversu há, og skattgreiðendur látnir borga brúsann. Raunar er það oft það þessi sömu aðilar sem fengu brúsann borgaðan af skattgreiðendum sem eru nú voða heilagir í framan yfir því að vilja ekki borga skuldir fyrir einkafyrirtæki, svo lengi sem það eru ekki þeir sjálfir sem fá peninginn í vasann, heldur útlendingar sem eiga í hlut. Af hverju hefur indefence og aðrir ekki kvartað meira undan þeim fjárhæðum sem fóru úr vasa skattgreiðenda til íslenskra innistæðueigenda vegna taps einkafyrirtækja? Farið í blysför? Safnað undirskrifum?

Enn annað: Friðrik Má Baldursson hefur bent á í Fréttablaðinu í dag að núvirði skuldbindinganna á icesave I og icesave II eru að öllum líkindum nákvæmlega hinar sömu undir flestum eðlilegum kringumstæðum. Þjóðaratvæðagreiðsan snýst þá um þá ótrúlega spennandi spurningu um á hversu löngum tíma þetta er greitt.

Fyrirvararnir sem eftir standa eru fyrst og fremst um hvað kynni að gerast við afbriðgðilega aðstæður og á þeim er blæbrigðarmunur.

Niðurstaða: Það voru ýmsir fyrirvarar í icesave I sem voru heldur sterkari en icesave II. Á móti kemur að með icesave II voru þeir formlega teknir inní samninginn, en það var lagaleg óvissa um gildi þeirra án þess þegar þeir voru utan hins formlega samnings. Víð náum líklega aldrei betri samningi en þann sem við erum nú þegar búin að samþykkja: iceasave I. Af hverju ættu Bretar og Hollendingar að sætta sig við minna?

Er munurinn á I og II nægjanlega stór til að réttlæta þá gífurlegu óvissu sem skapast við höfnun þessa samnings? Sem gæti leitt til algers frosts í samskiptum við útlönd og að kröfur Breta og Hollendinga einfallega aukist?. Og það að við getum raunverulega átt á hættu alvarlega milliríkjadeilu við allt ESB sem gæti stórskaðað okkar?

Í fljótu bragði sé ég ekki nein almennileg rök fyrir þeirri niðurstöðu að hafna þessum samning, hvorki frá þjóðinni eða frá Ólafi Ragnari, aðeins spuna fólks sem virðist heltekið að því að koma höggi á ríkisstjórnina, eða örvæntingafulla tilraun ýmissa til að afla sér stundarvinsælir vegna þess að órðrstýr þeirra er stórlega laskaður.

En um þetta verður umræðan væntanlega að snúast. Icesave I eða icesave II. Eða hvað? 

En hver veit sosum. Eina 'upsite-ið' er að maður vonar helst að PR herför stjórnvalda, indefence, forsetans, ofl. í útlöndum bæti okkar samningstöðu. Vel kann að vera að svo gerist. Litla Ísland á móti vondu vondu stóru köllunum. Svo spilar þetta líka inní reiði allra í heiminum að skattborgarar þurfi að borga fyrir bankamann. Það narratív hjálpar okkur.

En við eigum enn eftir að sjá hvort Bretar og Hollendingar ákveða að reka öflugt PR á móti okkur. Þar er af nógu að taka.

Á endanum fer þetta allt eftir þessu: Hvað gera hinar þjóðirnar?

Hin sterku neikvæðu viðbrögð umheimsins vegna höfnunar forsetans á lögum til lausnar viðkvæmrar milliríkjadeilu voru viðbúin. Ekki var við öðru að búast. En ég vona það besta. Líklega eru flestir bara ennþá að reyna að botna eitthvað í þessu. Hvernig er hægt að skera úr um milliríkjadeilur þriggja þjóða í þjóðaratkvæðagreiðslum? Enginn hefur útskýrt það fyrir mér ennþá.

Sérkennileg þóttu mér viðbrögð sumra íslendinga við þessum fyrirsjáanlegu viðbrögðum umheimsins. Jú, hin neikvæðu viðbrögð umheimsins sem ríkisstjórnin og margir vöruðu við, voru nú allt í einu þeim sjálfum að kenna! Því þeir væru ekki með nægjanlega góða almannatengla!

Þetta minnir mig dulítið á hrokafull viðbrögð íslenskra bankamanna þegar erlendir greinendur og fjármálamarkaðir fóru að hringja viðvörðunarbjöllum. Þá var ekki tekið til í eigin ranni, menn fóru ekki í að skera upp reksturinn, heldur fyrst og fremst var farið í 'kynningarherferðir', ráðnir almannatenglar, gefnir út litprentaðir bæklingar og jú .... þjóðin var veðsett með icesave. Ekkert var horfst í augu við hin raunverulegu vandamál.

Icesave vandinn fer ekki neitt þótt honum sé hafnað í þjóðaratkvæði eins og ég held að vel geti gerst. Þvert á móti er ég mjög hræddur um að vandi okkar muni aukast mjög til muna. Forsetinn hefur hvergi útskýrt hvernig flóknar milliríkjadeilur um uppgjör skulda geta verið leystar í þjóðaratkvæðagreiðslum.

Sumsé, staðan er slæm. Sama þótt við ráðum okkur fleiri almannatengla. Þegar tilteknar staðreyndir liggja fyrir í málum, breytir endalaus spuni ekki raunveruleika málsins. En það má þó auðvitað alltaf reyna (ég sé til að mynda stórkostlega ýktar tölur um skuldir okkar Íslending í erlendum fjölmiðum. Þetta virkar vel að því leitinu til að það kann að útskýra af hverju við viljum ekki borga. En það eykur ekki beint trúverðugleika landsins sem stöðugs markaðshagkerfis of vænlegs fjárfestingakost.)

Ég er ekki enn farinn að fá góða tilfinningu fyrir því hver viðbrögðin að utan verða við ákvörðun forsetans. Það er auðvitað allt of snemmt að segja.

Maður vonar auðvitað bara það besta. Ég held að það sé alls ekkert útilokað að málið lendi vel, þótt fyrstu vísbendingar séu nú kannski ekkert sérstaklega glæsilegar, samanber viðbrögð matsfyrirtækja. Þó er auðvitað rétt að halda því til haga að matsfyrirtæki eru nú ekki upphaf og endir alls. Það eina sem ég held að við vitum með vissu er að þetta hefur skapað gífurlega óvissu, þetta er háskalegt veðmál þar sem enn og aftur er verið leggja undir íslenska þjóð. En óneitanlega getum við unnið.

Líklega skýrist þetta á næstu dögum og vikum. Allt stendur og fellur með því hvað Hollendingar, Bretar, Norðurlönd og ESB ákveða að gera. Er EES samningurinn í einhverri hættu, til dæmis?

PR-lega flækir auðvitað dálítið málið, að stjórnskipun okkar er óvenjuleg, vegna þessa málskotsréttar. Mér léki forvitni á að vita, til dæmis, hvort til sé málskotsréttur með svipuðum hætti annars staðar, og hvort hann sé lifandi (athugasemdir væru vel þegnar). Það er líklega erfitt fyrir útlendinga að skilja þetta. Það að forseti neiti að kvitta, hefur allt aðra merkingu hér í Bandaríkjunum, til dæmis, því hér gegnir forsetinn auðvitað mikilvægu hlutverki í stjórnskipuninni, á meðan heima hefur hefðin hingað til hefur verið meira táknræn. 

Það sem veldur mér dálitlum áhyggjum er að nú eru kosningar á næsta leiti í Bretlandi. Ef stemmingin er þannig þar, getur vel verið að Gordon Brown sjái sér hag í því að fara í hart. Það sem mælir gegn því, og virkar okkur náttúrlega í vil, er að við erum lítil, og allir hinir stórir. Það er alltaf gott narratív. Á hinn bóginn eru líklega margir reiðir innlánseigendur í Bretlandi og það hljómar aldrei vel þegar því er haldið fram að maður standi ekki í skilum, þótt við getum náttúrulega reynt að svara því með ýmsu móti.

Hmmmm.

Hver veit? Það eru áhugaverðir dagar framundan.

Var að skoða netið.

Getur þetta verið rétt?

Að forseti Íslands hafi kynnt ríkisstjórn Íslands ákvörðun sína, í alvarlegustu milliríkjadeilu síðan í þorskastríðinu, í beinni útsendingu á blaðamannafundi?

Var enginn fyrirvari gefin ríkisstjórn? Var ekkert tækfæri til að lágmarka skaðann?

Og gaf hann ekki einu sinni út fréttatilkynningu á ensku?

Og talaði hann ekki við neina sérfræðinga um afleiðingar þessarar ákvörðunar?

Var ákvörðunin bara byggð á skoðanakönnunum? Og hálftíma kaffispjalli við fjármálaráðherra og forsætisráðherra á sunndaginn? Var ákvörðunin ekki byggð neinu öðru?

Og las hann ekki einu sinni trúnaðarupplýsingar sem alþingismenn höfðu aðgang að?

Og er núna á leiðinni í sólbað og kokteilboð á Indlandi?

Spyr sá sem ekki veit.

Ef þetta allt er rétt, og svarið er já, er ákvörðun forseta Íslands hneyksli. Sem á eftir að umbylta íslenskri stjórnskipan. Forsetinn þarf að svara fyrir þessa ákvörðun sína, og útskýra miklu betur. Hún er að skaða orðspor Íslands og hefur sett lánshæfi í ruslflokk.

En hver veit? Kannski reddast þetta bara allt?

PS mér skilst að svarið við þessum spurningum sé ekki að öllu leiti já.  Mér skilst að hann hafi send út fréttatilkynningu á ensku, hún er hér, og mér skilst að hann hafi líka spjallað við utanríkisráðherra og viðskiptaráðherra. Mig grunar að þetta kunni að leiða til ansi mikillar uppstokkunnar á íslensku stjórnkerfi.

Jæja, þetta var nú tiltölulega fyrirsjáanlegt.

Ólafur setti Ísland í ruslið í dag. Sjá hér
http://www.visir.is/article/20100105/VIDSKIPTI06/316340455

Ákvörðunin lýsir alvarlegum dómgreindarbresti að mínu viti.

Það á enn eftir að útskýra fyrir mér -- útfrá almennum sjónarmiðum -- hvernig milliríkjadeilur um greiðslur tiltekinna skulda geta verið útkljáðar með þjóðaratkvæðagreiðslum.

Hmmmmmm.

Áhugavert. Hversu kostnaðarsöm þessi höfnun forsetans er, ræðst algerlega af þessu: Hvað gera nágrannaþjóðirnar?

Ef þær gera ekkert, getum við öll auðvitað fagnað. En því miður held ég að það sé ákaflega ólíklegt. 

Nú er komin upp staða sem er líklega einsdæmi. Eitt Evrópuríki, neitar að fara eftir því sem öll önnur evrópuríki telja að séu reglur efnahagsvæðisins, að hvert og eitt ríki beri að standa á bak við innistæðutrygginar banka sem reknir eru frá hverju og einu ríki.

Mig grunar, þótt ég hafi í sjálfu sér ekki hugmynd um það, að ríkin líti á þetta sem ákveðin prófstein á það, hvernig leysa eigi úr ágreiningsmálum af þessu tagi.

Þannig að þumalskrúfur verða líklega settar á. Við eigum líklega eftir að heyra frá ESB, IMF, Norðurlöndunum og Hollandi og Bretlandi innan skamms.


Þumalskrúfur leysa vart vandann, því segja má að forsetinn hefur sett okkur í algera sjálfheldu.

Vandinn við að skjóta milliríkjasamningi í þjóðaratkvæði, er það, að deilan fer ekkert þó að þjóðin segi nei.

Þess vegna fannst mér alltaf dómgreindarleysi að setja þetta í þjóðaratkvæði og hélt þess vegna að það myndi ekki hvafla að Ólafi. Hvað nú? Nú segir þjóðin nei í þjóðaratkvæði. Hvað þá? Aftur við samningaborðið? En við hvern halda Hollendingar og Bretar að þeir séu að semja? Ríkisstjórn? 300.000 manns? Eða forseta sem ber enga ábyrgð á neinum stjórnvaldsaðgerðum?

Það er engum blöðum um það að fletta að ég held að þetta hafi verið óheillaspor hjá forsetanum í dag.

Ekki gat ég séð, að hann hafi heldur útskýrt hvernig leysa eigi úr þessari erfiðu milliríkjadeilu ef málið er fellt í þjóðaratkvæði.

Mér þykir raunar líklegra að Hollendingar og Bretar felli samninginn einhliða af sinni hálfu, enda átti hann að hafa verið staðfestur fyrir nóvember lok. En það er auðvitað ógerningur að spá hvernig þeir taka á þessu máli.

Nú hefst atburðarrás sem ekki sér fyrir endan á.

Það eru auðvitað ekki hægt að útiloka að hún endi vel. Vandinn er sá að það eru svo ótal mörg öngstræti sem hægt er að hugsa sér og ég hygg að þetta kunni að reynast okkur dýrkeypt.

Annars sýnist mér Ólafur vera orðinn hluti af vandamálinu, hinu gamla Íslandi.